در کاخ نیاوران، هزاران نفر از زیر این سقف‌ها رد می‌شوند بی‌آنکه بدانند چه چیزی بالای سرشان نشسته. اما اگر یک لحظه توقف کنید و نگاه کنید، دنیایی کشف می‌کنید که با گچ و آینه ساخته شده؛ دنیایی میان سادگی و شکوه . 

اینجا، در یکی از این گوشه‌ها، دو هنر دست به دست هم داده‌اند: گچ‌بریِ استاد عبداللهی و آینه‌کاریِ استاد علی‌اصغر. یکی مات است، دیگری براق؛ یکی نور را در خود می‌بلعد، دیگری نور را برمی‌گرداند. حاصل کارشان، طرح‌های اسلیمی و ختایی‌ست که انگار نه با دست، که با ذوق و وسواس تراشیده شده‌اند.

بخشی از این تزیینات را در چارچوب درها و اطراف ستون‌ها هم می‌بینید؛ همان دقتی که سقف را آراسته، تا کنار در و ستون هم امتداد پیدا کرده؛ از بزرگ‌ترین قاب تا کوچک‌ترین گوشه. برگ‌های آکانتوس را ببینید؛ هر کدام جداگانه تراشیده شده، هر پیج و خمش، حاصل ساعت‌ها صبر، هنرمندانی ست  که هنرشان را روی سقف یک کاخ ماندگار کرده‌اند.
پس دفعه بعد که از کنار این گچ‌بری عبور کردید، کمی مکث کنید؛
یک گل را انتخاب کنید، مسیر ساقه‌اش را دنبال کنید و ببینید چشم شما را به کجا می‌برد.