اگر مجموعه فرهنگی تاریخی نیاوران یک فیلم بود، بی‌شک فیلمی درباره زمان، هنر، تاریخ و خاطره بود؛ فیلمی که هنوز به پایان نرسیده است.

نام فیلم: نیاوران
ژانر: تاریخی، فرهنگی و هنری
لوکیشن: باغی تاریخی در شمال تهران
بازیگران: عمارت‌ها، آثار، درختان و خاطرات
کارگردان: زمان

دوربین از میان درختان باغ عبور می‌کند و آرام‌آرام به عمارت‌های تاریخی می‌رسد؛ هر بنا یک صحنه، هر تالار یک فصل و هر اثر، روایتی از گذشته است.

در این فیلم، اشیا تنها اشیا نیستند؛ شاهدان خاموش تاریخ‌اند.
هر قاب، بخشی از گذشته را به امروز پیوند می‌دهد و هر بازدیدکننده، با نگاه خود، روایت تازه‌ای به این داستان اضافه می‌کند.

اگر این فیلم موسیقی متنی داشت، شاید صدای قدم‌ها در تالارها، خش‌خش برگ‌های باغ و سکوتی که در میان آثار تاریخی جریان دارد، موسیقی آن بود.

و شاید مهم‌ترین دیالوگ فیلم این باشد:   «گذشته، تا زمانی که روایت شود، زنده است.»

روز سینما، یادآور قدرت تصویر و روایت است؛ و موزه‌ها نیز با حفظ آثار و خاطرات، قصه‌های زمان را برای نسل‌های امروز و فردا روایت می‌کنند.

 مجموعه فرهنگی تاریخی نیاوران؛ فیلمی که هر روز اکران می‌شود و هنوز پایانش نوشته نشده است.

روز سینما مبارک