چنگیز شهوق 10 شهریور 1312 در باکو متولد شد. او در دوران کودکی به همراه خانواده از زادگاهش باکو به تهران مهاجرت کرد و در سال 1331 وارد هنرستان هنرهای زیبای تهران شد و تحصیل در رشته سفالگری و سرامیک را آغاز کرد و پس از پایان دوره ی متوسطه در سال 1336 به دانشکده هنرهای زیبای تهران راه یافت و رشته ی نقاشی را ادامه داد. از هنرمندان مؤثر در پیشبرد جنبش نوگرایی در ایران بود. نخستین نمایش آثار او در دی و بهمن 1336 در گالری استتیک به همراه نمایش آثار دوستش کورس سلحشور، به عنوان هنرمندی نوگرا و تجربه‌گرا نظر هنرمندان نوگرا و علاقمندان به هنر محض را جلب کرد.

نخستین نمایش اختصاصی پیکره‌ هایش را در تالار رضا عباسی برگزار کرد و در سال‌های بعد آثار نقاشی و مجسمه‌ سازی خود را در نمایشگاه‌های متعدد در ایران و خارج از کشور به نمایش گذاشت. در برگزاری پنج بی‌ینال تهران و تأسیس نگارخانه‌ های صبا و تخت جمشید نیز مشارکت فعال داشت و در سال‌های پایانی زندگی به تدریس در دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی پرداخت. شهوق در جریان سفر به دیگر كشورها به اهمیت دوسالانه ها در عرصه هنری پی برد و بعد از بازگشت به ایران با همراهی پرویز تناولی، ماركو گریگوریان و چند تن از هنرمندان دوسالانه ها را در ایران راه اندازی كرد، به تبع آن هنرمندان بسیاری از طریق این دوسالانه ها به جامعه هنری معرفی شدند.
شهوق پس از دوره‌ای تجربه در زمینه هنر پیکرنما، به تدریج به سوی انتزاع مطلق گرایش یافت. بیان انتزاعی او اغلب با نوعی هیجان و انرژی خشن و مهارنشده همراه بود. در نقاشی‌ها و مجسمه‌هایش از مواد و مصالح گوناگون بهره می‌گرفت و با تأکید بر تنوع بافت سطوح و ریتم خطوط، کیفیت مادی و حسی اثر را برجسته می‌کرد. رنگ در ترکیب‌بندی‌های او معمولاً نقش فرعی داشت و بیشتر با جنس و بافت مواد درآمیخته بود. آثار شهوق را می‌توان نمونه‌ای از تجربه ‌های جسورانه و ماده‌گرایانه در مسیر شکل‌گیری هنر انتزاعی ایران دانست. 
چنگیز شهوق در21 شهریور 1375 بر اثر سکته قلبی در تهران درگذشت. 

تهیه و گردآوری مطلب: مریم شریفی، مسئول موزه جهان نما