ایران درودی متولد 11شهریور 1315 در مشهد بود و از نقاشان برجسته ایرانی است. او نویسنده، منتقد هنری و همچنین کارگردان وتهیه کننده چند فیلم مستند و کوتاه برای تلویزیون بوده است. به عقیده برخی هنرمندان پیرو مکتب فراواقع گرایی(سورئالیسم) است، سالوادور دالی درودی را هنرمندی از خطه شرق با ذوق واستعداد بی نهایت توصیف می کرد. 
درودی در خانواده ای اشرافی در خراسان به دنیا آمد، پدرش خراسانی و مادرش قفقازی بود. بعد از انقلاب اکتبر و تشکیل کشور شوروی از قفقاز به ایران مهاجرت کردند. مدتی در مشهد زندگی کردند و تا سوم ابتدایی در مشهد درس خواند و بعد از آن به تهران آمدند و ساکن تهران شدند. او به دلیل علاقه به نقاشی به کلاس های آزاد طراحی و نقاشی رفت. سال 1333دیپلم گرفت و برای تحصیل در رشته نقاشی در دانشکده بوزار راهی پاریس شد و در سال های 1954 تا 1958 به یادگیری هنر در آموزشگاه ها و دانشکده های گوناگون مثل: مدرسه هنرهای زیبای پاریس(بوزار)، مدرسه لوور پاریس، دانشکده سلطنتی بروکسل(ویترای)، انستیتوی آر. سی. آی نیویورک(رشته تهیه کنندگی و کارگردانی برنامه های تلویزیون) پرداخت. پس از پایان تحصیلات به ایران بازگشت و در اردیبهشت 1339 آثارش در تالار فرهنگ تهران به نمایش گذاشته شد. در سال های دهه چهل شمسی در شهرهای مختلف اروپا آثار خود را در گالری های مختلف به نمایش گذاشت. حدود 52 نمایشگاه انفرادی در ایران، آمریکا، بلژیک، فرانسه، سوئیس، ژاپن، مکزیک، ایتالیا و بیش از 120 نمایشگاه گروهی در ایران، فرانسه، سوئیس، آمریکا، بلژیک، استرالیا، آلمان، موناکو و... برگزار کرد.
نقاشی های ایران درودی منحصر به خود اوست، در اغلب آثار درودی، نقاط و مشخصه های مشترکی سوسو می زند و بیننده ی آشنا با هنر درودی، به راحتی می تواند هر جا که اثری از این هنرمند ببیند، پی به صاحب اثر ببرد. 
ایران درودی قادر و آرزومند است به پهنای آسمان و زمین، بومی برگزیند و قلمش را بدون ایستادگی و توقف به حرکت درآورده و جهانی را رنگ آمیزی کند. اگرچه هر تابلو از سوژه ای خاص برخوردار است، اما فرم آثار به گونه ای نمایان شده که گویی کل جهان هستی همین است و تنها سوژه ی قابل تعمق و توجه چیزی است که در مرکز اثر خودنمایی می کند. جالب تر آنکه کانون و مرکزیت سوژه ها در محل تلاقی آسمان و زمین رسم شده و دو ساحت لایتناهی را به هم متصل کرده است. نقطه مرکزی آثار، نوری را از خود ساطع می کند که از پس پرده هستی بیرون زده و دو جهان یادشده را می شکافد و آشکار می کند.
نگاه مخاطب با فضای نقاشی های درودی، از کل به جز و سپس از جز به کل حرکت می کند. به خوبی می توان ادعا کرد که نقاشی های درودی، ما را در امر همه جانبه نگری تربیت می کند و آموزش می دهد. این ویزگی به مدد تونالیته ی رنگ ها و جریان داشتن هر رنگ همانند جویی روان، در بستر بوم حاصل شده است. بنابراین «حرکت» را می توان از بارزترین خصوصیات آثار او دانست.

عکاس اثر: کریم صباغی
تهیه و گردآوری مطلب: مریم شریفی، مسئول موزه جهان نما
باتشکر از: 
لیدا حریری، امین اموال موزه جهان نما و کاخ-موزه صاحبقرانیه